Bütün duygu ve düşüncelerimi dile getirebilseydim, size şunları söylemek isterdim; 

Sürekli bir büyüme ve gelişme içindeyim
Sizin çocuğunuz olsam da sizden ayrı bir kişilik geliştiriyorum.
Beni tanımaya ve anlamaya çalışın. 

Deneyerek öğreniyorum.
Bana ayak uydurmakta zorlanacaksınız.
Oyunda, arkadaşlıkta ve faaliyetlerimde özgürlük tanıyın.
Beni her zaman, her yerde koruyup kollamayın.
Telafisi mümkün olmayan hatalarımda müdahale edeceğinizi biliyorum.
Bu doğru davranışlarımın sonuçlarını kendim görürsem daha iyi öğrenirim.
Bırakın kendi işimi kendim göreyim.
Büyüdüğümü başka nasıl anlarım?

Bana kesin ve kararlı davranmaktan çekinmeyin.
Yoldan saptığımı görünce beni merhametle sınırlandırın
Koyduğunuz yasaklar ve kuralların hepsini beğendiğimi söyleyemem.
Ancak hiç kısıtlanmayınca ne yapacağımı şaşırıyorum.
Tutarsız davrandığınızı görünce bocalıyor, hem de bundan yararlanmadan edemiyorum. 

Öğütlerinizden çok, davranışlarınızdan etkilendiğimi unutmayın.
Beni eğitirken ara sıra yanlışlıklar yapabilirsiniz. Bunları çabuk unuturum.
Ancak birbirinize saygı ve sevginizin azaldığını görmek beni yaralar.
Sürekli tedirgin eder. 

Çok konuşup çok bağırmayın. Yüksek sesle söylenenleri pek duymam.
Yumuşak ve keskin sözler bende daha iyi iz bırakır.
“ Ben senin yaşında iken …” diye başlayan söylevleri hep kulak ardına atarım. 

Küçük yanılgılarımı büyük suçmuş gibi başıma kakmayın.
Bana yanılma payı bırakın.
Beni korkutup sindirerek, suçluluk duygusu aşılayarak uslandırmaya çalışmayın.
Yaramazlıklarım için beni kötü çocukmuşum gibi yargılamayın. 

Yanlış davranışım üzerinde durup düzeltin.
Ceza vermeden önce beni dinleyin.
Suçumu aşmadığı sürece cezama katlanabilirim. 

Beni dinleyin….
Öğrenmeye en yatkın olduğum anlar, soru sorduğum anlardır.
Açıklamalarınız kısa ve özlü olsun.
Beni yeteneklerim üstünde işlere zorlamayın.
Ama başarabileceğim işleri bekleyin.
Bana güvendiğinizi belli edin… Beni destekleyin… Hiç değilse çabamı övün.
Ben, başkalarıyla karşılaştırmayın; umutsuzluğa kapılırım.